„Pomnik cesarzowej Achai” - Andrzej Ziemiański

Kiedy dostałem trzeci tom książki Andrzeja Ziemiańskiego pod tytułem „Pomnik cesarzowej Achai”, dosłownie nie potrafiłem się od tej pozycji oderwać. Książkę czytałem w każdej możliwej chwili, czy to podczas jazdy autobusem, czy w przerwie między zajęciami w szkole, świat stworzony przez Ziemiańskiego pochłonął mnie bezpowrotnie.

źródło:strona wydawcy

Andrzej Ziemiański jako autor debiutował w roku 1979 opowiadaniem „Zakład zamknięty”. W późniejszych latach dużą popularność przyniosła mu „Achaja”, której trzy tomy ukazały się w latach 2002-2004. Pisarz teraz na swoim koncie ma już ponad 19 tytułów.

Już na samym początku naszej przygody dowiadujemy się o nieciekawej sytuacji, która miała miejsce na Gradziencie. Jednostka przestała nadawać raporty do bazy, Tomaszewski, Kai i Wyszyńska wraz z małym oddziałem wyruszają rozwiązać tajemniczą ciszę radiową. Czy „zjawiska”, które miały miejsce na Gradziencie zmienią trzeźwy tok rozumowania Krzyśka? W między czasie Shen zaczyna działać, organizuję wyprawę do opuszczonej biblioteki zakonu, licząc na to, że wiedza tam zebrana odpowiedzi na nurtujące ją pytania. Chcąc dowiedzieć się jak najwięcej o niezwykłym wzroku potworów doktor Baranowski decyduje się zastosować niehumanitarne środki przy badaniu ciał. Rada czarodziejów organizuję wyprawę do świątyni dzikusów, którą zainteresowały się też wojska polskie. Kto wygra ten wyścig szczurów, kto odnajdzie pierwszy pomnik cesarzowej Achai?

Fabuła trzeciego tomu „Pomnika cesarzowej Achai” niewątpliwie rozwieje kilka dużych znaków zapytania jakie mogliśmy postawić nad głównymi wątkami książki i zaprowadzi nas do kolejnych ciekawie zapowiadających się wydarzeń. Poza świetnie opisanymi, znanymi nam już spiskami, walkami i wszelakiej maści torturami, autor pokaże nam, że sporów wbrew pozorom nie załatwia się jedynie siłą.

Według mnie książka jest godną kontynuacją poprzednich dwóch tomów, autor nie zostawia wątpliwości jako, że jest jednym z najlepszych polskich pisarzy fantasy. Gdy wielkimi krokami nieodwracalnie zbliżał się koniec, nie mogłem odpowiedzieć sobie na podstawowe i najważniejsze pytanie: Co ja teraz zrobię...